Royal Family

Royal Family (chiń. 皇族, Huángzú) to marka tajwańskiej firmy Royal Family Food Co., Ltd., zarejestrowanej jako 家會香食品股份有限公司 (Jiāhuìxiāng). Firmę założył w połowie lat 80. Huang Zhiming (黃志明, ur. 1956) razem z żoną; źródła podają rok 1985 albo 1986. Huang przejął wtedy zakład przetwórstwa mięsnego i pod własną marką Royal Family sprzedawał suszone mięso i rousong (mięsne wiórki), głównie przez tradycyjne sklepy spożywcze.

Gdy wraz z rozwojem sieci convenience popyt na te wyroby zaczął spadać, firma przestawiła się na mochi, słodkie ciastka z kleistego ryżu. Według założyciela w 1992 roku sprowadził na Tajwan japońską maszynę do produkcji mochi. Japońska technologia wydłużyła trwałość wyrobów z kilku dni do kilku miesięcy, a w 2017 roku firma podawała już 9 miesięcy. Po trzęsieniu ziemi w 1999 roku przedsiębiorstwo zbudowało drugi zakład w strefie przemysłowej Nangang w powiecie Nantou i przeniosło tam siedzibę z Taizhongu.

Eksport zaczął się w 2000 roku od dużego zamówienia dystrybutora z Hongkongu, a od 2006 roku firma produkowała też na zlecenie Kraft Foods. W listopadzie 2011 roku w strefie Nangang otwarto Taiwan Mochi Museum (台灣麻糬主題館), zakład z trasą zwiedzania i warsztatami robienia mochi, który w 2012 roku zdobył tajwańską nagrodę dla fabryk turystycznych. W 2017 roku jako następcę z drugiego pokolenia rodziny wymieniano Huang Junhua (黃俊樺).

Pod marką Royal Family sprzedawane są głównie mochi o długim terminie przydatności, pakowane pojedynczo. Są wśród nich serie deserowe o smakach takich jak matcha latte, sernik truskawkowy, tiramisu, wanilia czy pancake z syropem klonowym, mochi z kremem kakaowym oraz ciastka kruche z mochi w środku. W ofercie są również tajwańskie ciastka ananasowe, nugat i Taiwan Choco Ball, kulki w czekoladzie z owocowym mochi i pianką. Firma produkuje także pod markami handlowymi sieci.

Według danych z 2026 roku produkty firmy trafiają do ponad 70 krajów, a roczne przychody wynoszą ok. 2,5 mld dolarów tajwańskich. Wśród odbiorców są m.in. Costco, Walmart i Albert Heijn. W Europie część asortymentu jest sprzedawana przez importerów pod wielojęzycznymi etykietami, także w Polsce.